biz bu lale bahçesini iki tokada bozacak adam değiliz sevgilim...
30 Haziran 2008 Pazartesi
-hüznüne sevda/e.ibrahim
Ben hayata yaşamaktan kaçarken tutuldum Sevgili.
Bir intihara koşar gibi kabullendim hayatı.
İnadına ve isyanla yaşadım, ölümler çağırmaktan kısıldı sesim, beter oldum.
Yaşadım.
Kapanmış bir yarayı dürteler gibi yaşadım.
Tutup yine de sevmişsem seni, intiharım olan yaşamakta
aşkın panzehirinin olmayışındandır.
Benim hayatım kaybedişler üzerine kurulmuştur Sevgili.
Eni sonu malum bir cinayetin masum ve meçhul bir maktulüyüm ben.
Ben seni yaraya tuz basar gibi, bütün vuslatları yıkarak sevdim.
Ben seni sadece sevdim.
Dedim sana. Aşk gibi hüznün de sebebi yoktur Sevgili, tutamağı vardır sadece.
Yokolmuş zamanlar ve imkânsız mekânlar gibidir benim sevgim.
Ben şehirleri, nemli bodrum katlarının kaldırım hizası pencerelerinden tanıdım.
Bu yüzden büyük umutlarım olmadı benim.
Biliyorum. Senin gülüşün benim baharımdır.
Ne ki bodrum katlarının kör odalarında aslolan hüzündür Sevgili.
Ben seni hüznüne sevdim Sevgili, ben seni sadece sevdim.
Biliyorum. Senin gülüşün benim baharımdır.
Oysa benim adım gurbetlere yazılmış, yüreğime hüzün düşürülmüştür.
Eylül yorgunu saçlarımla en güzel hüzünleri ben yaşarım.
Ben seni gerekçesiz ve neticesiz sevdim.
Ve nasıl sevmişsem seni böyle dolu dizgin, ulu orta,
öylece hüzne belenmişim işte.
Bazı acılar vardır, tütün gibi işler adamın yüreğine, aşk gibi, yaşamak gibi.
Sevgili,
sevmişsem seni
ve yaşıyorsam hâlâ
tütün çekiyorsam gecenin bir vakti,
demli bir hüzne çatmışım belle.
Dedim sana
aşk gibi hüznün de sebebi yoktur Sevgili, tutamağı vardır sadece
m.varol öztürk
Bir intihara koşar gibi kabullendim hayatı.
İnadına ve isyanla yaşadım, ölümler çağırmaktan kısıldı sesim, beter oldum.
Yaşadım.
Kapanmış bir yarayı dürteler gibi yaşadım.
Tutup yine de sevmişsem seni, intiharım olan yaşamakta
aşkın panzehirinin olmayışındandır.
Benim hayatım kaybedişler üzerine kurulmuştur Sevgili.
Eni sonu malum bir cinayetin masum ve meçhul bir maktulüyüm ben.
Ben seni yaraya tuz basar gibi, bütün vuslatları yıkarak sevdim.
Ben seni sadece sevdim.
Dedim sana. Aşk gibi hüznün de sebebi yoktur Sevgili, tutamağı vardır sadece.
Yokolmuş zamanlar ve imkânsız mekânlar gibidir benim sevgim.
Ben şehirleri, nemli bodrum katlarının kaldırım hizası pencerelerinden tanıdım.
Bu yüzden büyük umutlarım olmadı benim.
Biliyorum. Senin gülüşün benim baharımdır.
Ne ki bodrum katlarının kör odalarında aslolan hüzündür Sevgili.
Ben seni hüznüne sevdim Sevgili, ben seni sadece sevdim.
Biliyorum. Senin gülüşün benim baharımdır.
Oysa benim adım gurbetlere yazılmış, yüreğime hüzün düşürülmüştür.
Eylül yorgunu saçlarımla en güzel hüzünleri ben yaşarım.
Ben seni gerekçesiz ve neticesiz sevdim.
Ve nasıl sevmişsem seni böyle dolu dizgin, ulu orta,
öylece hüzne belenmişim işte.
Bazı acılar vardır, tütün gibi işler adamın yüreğine, aşk gibi, yaşamak gibi.
Sevgili,
sevmişsem seni
ve yaşıyorsam hâlâ
tütün çekiyorsam gecenin bir vakti,
demli bir hüzne çatmışım belle.
Dedim sana
aşk gibi hüznün de sebebi yoktur Sevgili, tutamağı vardır sadece
m.varol öztürk
-suyun sesini dinle/mahmut yavuz
Sızlanıp durma öyle. Gözyaşlarınla kendi şehrini kendin kuracaksın.
Senin kimsen yok. Kimsesiz ve yalnızsın. Çürümüş cesetlerle yıllarca mezarlarda idare edildin, köle pazarlarında seni halayık diye sattılar. Seni kent yapacağım diye şehvetlerine pazar yeri kıldılar, kemiklerinden piramitler, gökdelenler kurdular. Kurdukları kentlerinde kanını binalarına boya diye sürdüler. Reklam afişi diye derini bulvarlara astılar.
Ayılmadın.
Senden bilumum şehvet malzemelerini üretip, her tür ihtiyaçlarını sağladılar: gündüz çocuk bakıcısı; gece, nazenin kızlarını evinden çekip alırken yataklarına, seni de yataklarına bekçi yaptılar.
Ayılmadın.
Sızlanıp durma öyle. Yüreğini Güneşle; soluğunu rüzgarla, yağmurla tut. Şehir şehir derle toprağını ve üşenme. Başına gelen felaketler üşengeçliğin ve tembelliğinden. Önüne koydukları televizyonlarına, gazetelerine, spor ve eğlencelerine her gün milyarlarca saatler harcadın. Saatler harcadıkça, harcama duygun gelişti ve seni kendi tüketim mallarına harcanacak mal diye kullandılar.
Ayılmadın.
Sızlanıp durma öyle. Sana sundukları gerçeğe uymayan “norm/al”lerine yenildin sen. “norm/al”lerini kabullendin sen ve seni yediler.
Her tür müzik zevklerini senin yorgunluk, açlık ve acı iniltilerinden, çığlıklarından ve hıçkırıklarından derlediler. Ürettikleri müzikleri sana arabesk diye, rafine edilmiş som acılar diye sattılar.
Ayılmadın.
Sızlanıp durma öyle. Acı çektiğin zamanlarda din adamları sana günahın sakıncalarından ve ağırlığından söz ettiler. Sevindiğin zaman, “şımarıklığın ahlaki zafiyet ve çıkmaz”larıyla uyuttular. Ama hep onları alkışlamanı istediler; sen de onları alkışladın. Sevincin bu olduğunu bellettiler. Bir yakınları ölünce de topluca yas tutturdular sana. Sen de onlar adına ve onlar yerine yas tuttun. Ve onlar için tuttuğun her yas seremonisi için, gün başına ödül olarak seni gazete, televizyonlarının klas programlarından Televolelik eğlence olarakAlem’lerinde seni seyredip yeryüzüne afişe ettiler.
Ayılmadın.
Sızlanıp durma öyle. Sana düzmece kutsallar hazırlayarak tapınma duygunu şehvetlerinin bekasına kanalize ettiler. Onlar orda; televizyonlarında, gazetelerinde, megafonik mikrofonlarında vatan dedikçe, millet dedikçe sen sözüm ona kendi kutsalların adına dağbaşlarına kardeş avına çıktın ama beri yandan onların kendi çocukları senin kanının gramajlarıyla, terinden devşirdikleri paralarla-imkanlarla dünyanın one number mega üniversitelerinde bilim yapıyordu. Sense kardeşkanından yapılma armalarla madalyalarla onlar tarafından ödüllendirildin.
Ayılmadın.
Sızlanıp durma öyle. Senin ruhunu okullarında şizofrenik/yabancı müfredatlara kıstırdılar. Üstüne gül kokularını, hanımeli, yasemin kokularını serpip erkeklerine, karılarına sundular en kibar/çağdaş zarflarda. Çocuklarını çocuklarınıza mukayyet kıldılar siz yanlış anladınız. Siz zaten hep yanlış anladınız. Anladığınız doğruları da onlar kullandılar.
Ayılmadın.
Şimdi sızlanıp durma öyle. Gözyaşlarınla kendi şehrini kendin kur.
Rengin ne idiyse onu bul. Onunla çık ortaya. Kimsin, nerelisin. Seni kentlerinde tutsak kılan bu yabancıları tanı ve senden ne istediklerini anlamaya çalış.
Sızlanma! Yüzünü Güneşe ve kardeşlerine tut. Yüreğini kardeşinin yüreğiyle bileyle ve kendine saygı duymayı öğren, kendine selam vermeyi. Kendinle ve kardeşlerinle barışık olmanın mutluluğunu duymaya çalış. Ve suyun sesini dinle.
Suyun sesini dinle ve yabancıları tanı. Onların bu topraklarda ne işlerinin olduğunu; bu memlekete göre ölçüsü değişik gri renkli ellerinde ne diye onca kamçı, onca yasak, yasa, onca hapis/zindan, onca zincir taşıdıklarını haykır suratlarına!
Suyun sesini dinle ve yatak odalarımızda ne işlerinin olduğunu, tüm kablolu ve kablosuz, manyetik dijital ihanetlerinin, ırza tecavüzlerinin hesabını sor onlara!
Suyun sesini dinle ve topraklarımızda bunca yıldır bunca araçlarının ne işinin olduğunun, kimlere varlığımızı peşkeş çekip, kiminle ne paylaştıklarını; topraklarımızı yağmalayıp bunca talanı hangi cehennemlere taşıdıklarını; belge diye, tapu diye uydurdukları süslü-püslü, şa’şa’alı belgelerini yırt suratlarına ve gözlerinin içine içine sok!
Suyun sesini dinle ve Adamlığımıza hükmeden her tür kağıt ve kayıtlarını yırtıp suratlarına fırlat!
Heder ettikleri kanlarımızın, bize öldürttükleri kardeşlerimizin; öldürüp sakladıkları sonra da fail-i meçhul diye tozlu raflara kaldırdıkları dosyaların; binbir hileyle cebimizden aldıkları sonra da önümüze hizmet diye sunup, bizi kendisiyle avutup uyuttukları, milyarlarca saatlerimizi çalarak, bizi kendisine bağladıkları televizyonlarının, gazetelerinin, medyalarının hesabını burunlarına daya!
Suyun sesini dinle ve bize ev diye, ocak diye sözüm ona teknolojilerinin ve mühendislerinin kurdukları tuzakları deprem adıyla ayaklarımızın altından ne diye çekip alarak bizi yağmurlara, felaketlere, sel baskınlarına tufanlara, kasırgalara terk ettiklerini; biz yüzlerce atom bombası büyüklüğünde afetlerin yapabileceği yıkımlarla baş başa enkazlar altında yaşama mücadelesi verirken; içki masalarında rehin aldıkları kızlarımıza göbek attırıp alem yaptıklarının, sonra da buldukları boş bir zamanda halimizi sormak adına bizi azarladıklarının; daha önce bize kutsal diye bellettikleri vatanımızın aslında zaten “çürük” bir toprak parçasından ibaret olduğunu söylemelerinin acaba yeni bir “hakaret etme üslubu” mu olduğunu sor o bizi geri zekalı yerine koyan geri zekalılara.
Bu cennetin, bu cehennemin, bu afetin, bu zilzalin, bu kıyametin bizim “kendi elimizin kazandığı sevaplarımız ve günahlarımız olduğu” ve fakat bizi acılarımızla başbaşa bırakıp, bizi her tür yalan-dolanla, eğitimle-programlarla kendisine benzetmeye çalıştıkları cehennemlere defolup gitmelerini söyle. Onları artık -virane de olsa- bu topraklarda görmek istemiyoruz. “çürük” olduğunu söyledikleri topraklarımızın altında kalan onbinlerce çürümüş ve kokmuş cesetlerimizle mezarlarımızda başbaşa kalmak istiyoruz artık ve onları görmek istemiyoruz. Şimdi de “yaralarımızı sarmak”tan söz ediyorlar. Oysa biz acılarımızı olsun bari huzur içinde, onlarsız geçirmek istiyoruz. Çünkü bu yeryüzünde onların varlığını duyumsadığımız her yer bizim için cehennemdir. Onları görmek is-te-mi-yo-ruz. İstemiyoruz!!!
Suyun sesini dinle ve bu toprakların ilk sahiplerinin biz olduğumuzu, memleketimizi beğenmeyenin cehennemin dibine kadar yolunun olduğunu bangır bangır, avaz avaz haykır suratlarına!
Ve şimdi sen sızlanıp durma öyle. O yabancıların talana çevirip yağmaladıkları, ırzına geçtikleri bu toprakların kutsallığına tekrar kavuşmasını istiyorsan eğer; kendi ellerinle, tırnaklarınla -onurunu ve özgürlüklerini yanına alarak- bize kent diye sundukları enkaz yerine şehrini kurmaya başla.
Unutma sen halksın. Ama artık kimsenin sermayesi değilsin. Özgür olmak ve kalmak istiyorsan, Sosyal Bilimlerinin sana biçtikleri “profesyonellerin sermayesi” rollerini reddetmelisin. Bilinçaltlarında halka biçtikleri sürü rollerine gelmemelisin artık.
Unutma sen halksın. Kardeşlik, paylaşım, insanlık ve özgürlüğün bedelini malınla, canınla, kanınla; çocuğunun, karının, kocanın, kızının, oğlunun, annenin, babanın cesetlerini günlerce seyrederek kokuşana dek ödedin.
Şimdi şehrinisulama zamanı. Şimdi rengini kazanma zamanı. Şimdi gözyaşlarınla, mateminle, hüznünle şiirlerini, insanını inşa etme zamanı.
Şimdi yüzünü Kitab’a, Güneşe ve kardeşlerine tut. Yüreğini kardeşinin yüreğiyle bileyle ve kendine saygı duymayı öğren, kendine selam vermeyi. Kendinle ve kardeşlerinle barışık olmanın mutluluğunu duymaya çalış. Ve suyun sesini dinle.
Suyun sesi senin sabahın olacak. Suyun sesi seni Kitab’a götürecek. Uyanınca, sellerden/zilzaldan/tufandan arta kalan enkazın üstünde, o direngen-parıltılı gözlerle sana umutla bakan, sana umut veren minik-masum çocuğunun gözlerinin derinliklerinde günışığını bulacaksın. Unutma! O, geleceğindir. Sen oradasın. Bu halk orada, O çocuk oradadır. Bu ülke orada olacak.
mahmut yavuz (mizan.de)
Senin kimsen yok. Kimsesiz ve yalnızsın. Çürümüş cesetlerle yıllarca mezarlarda idare edildin, köle pazarlarında seni halayık diye sattılar. Seni kent yapacağım diye şehvetlerine pazar yeri kıldılar, kemiklerinden piramitler, gökdelenler kurdular. Kurdukları kentlerinde kanını binalarına boya diye sürdüler. Reklam afişi diye derini bulvarlara astılar.
Ayılmadın.
Senden bilumum şehvet malzemelerini üretip, her tür ihtiyaçlarını sağladılar: gündüz çocuk bakıcısı; gece, nazenin kızlarını evinden çekip alırken yataklarına, seni de yataklarına bekçi yaptılar.
Ayılmadın.
Sızlanıp durma öyle. Yüreğini Güneşle; soluğunu rüzgarla, yağmurla tut. Şehir şehir derle toprağını ve üşenme. Başına gelen felaketler üşengeçliğin ve tembelliğinden. Önüne koydukları televizyonlarına, gazetelerine, spor ve eğlencelerine her gün milyarlarca saatler harcadın. Saatler harcadıkça, harcama duygun gelişti ve seni kendi tüketim mallarına harcanacak mal diye kullandılar.
Ayılmadın.
Sızlanıp durma öyle. Sana sundukları gerçeğe uymayan “norm/al”lerine yenildin sen. “norm/al”lerini kabullendin sen ve seni yediler.
Her tür müzik zevklerini senin yorgunluk, açlık ve acı iniltilerinden, çığlıklarından ve hıçkırıklarından derlediler. Ürettikleri müzikleri sana arabesk diye, rafine edilmiş som acılar diye sattılar.
Ayılmadın.
Sızlanıp durma öyle. Acı çektiğin zamanlarda din adamları sana günahın sakıncalarından ve ağırlığından söz ettiler. Sevindiğin zaman, “şımarıklığın ahlaki zafiyet ve çıkmaz”larıyla uyuttular. Ama hep onları alkışlamanı istediler; sen de onları alkışladın. Sevincin bu olduğunu bellettiler. Bir yakınları ölünce de topluca yas tutturdular sana. Sen de onlar adına ve onlar yerine yas tuttun. Ve onlar için tuttuğun her yas seremonisi için, gün başına ödül olarak seni gazete, televizyonlarının klas programlarından Televolelik eğlence olarakAlem’lerinde seni seyredip yeryüzüne afişe ettiler.
Ayılmadın.
Sızlanıp durma öyle. Sana düzmece kutsallar hazırlayarak tapınma duygunu şehvetlerinin bekasına kanalize ettiler. Onlar orda; televizyonlarında, gazetelerinde, megafonik mikrofonlarında vatan dedikçe, millet dedikçe sen sözüm ona kendi kutsalların adına dağbaşlarına kardeş avına çıktın ama beri yandan onların kendi çocukları senin kanının gramajlarıyla, terinden devşirdikleri paralarla-imkanlarla dünyanın one number mega üniversitelerinde bilim yapıyordu. Sense kardeşkanından yapılma armalarla madalyalarla onlar tarafından ödüllendirildin.
Ayılmadın.
Sızlanıp durma öyle. Senin ruhunu okullarında şizofrenik/yabancı müfredatlara kıstırdılar. Üstüne gül kokularını, hanımeli, yasemin kokularını serpip erkeklerine, karılarına sundular en kibar/çağdaş zarflarda. Çocuklarını çocuklarınıza mukayyet kıldılar siz yanlış anladınız. Siz zaten hep yanlış anladınız. Anladığınız doğruları da onlar kullandılar.
Ayılmadın.
Şimdi sızlanıp durma öyle. Gözyaşlarınla kendi şehrini kendin kur.
Rengin ne idiyse onu bul. Onunla çık ortaya. Kimsin, nerelisin. Seni kentlerinde tutsak kılan bu yabancıları tanı ve senden ne istediklerini anlamaya çalış.
Sızlanma! Yüzünü Güneşe ve kardeşlerine tut. Yüreğini kardeşinin yüreğiyle bileyle ve kendine saygı duymayı öğren, kendine selam vermeyi. Kendinle ve kardeşlerinle barışık olmanın mutluluğunu duymaya çalış. Ve suyun sesini dinle.
Suyun sesini dinle ve yabancıları tanı. Onların bu topraklarda ne işlerinin olduğunu; bu memlekete göre ölçüsü değişik gri renkli ellerinde ne diye onca kamçı, onca yasak, yasa, onca hapis/zindan, onca zincir taşıdıklarını haykır suratlarına!
Suyun sesini dinle ve yatak odalarımızda ne işlerinin olduğunu, tüm kablolu ve kablosuz, manyetik dijital ihanetlerinin, ırza tecavüzlerinin hesabını sor onlara!
Suyun sesini dinle ve topraklarımızda bunca yıldır bunca araçlarının ne işinin olduğunun, kimlere varlığımızı peşkeş çekip, kiminle ne paylaştıklarını; topraklarımızı yağmalayıp bunca talanı hangi cehennemlere taşıdıklarını; belge diye, tapu diye uydurdukları süslü-püslü, şa’şa’alı belgelerini yırt suratlarına ve gözlerinin içine içine sok!
Suyun sesini dinle ve Adamlığımıza hükmeden her tür kağıt ve kayıtlarını yırtıp suratlarına fırlat!
Heder ettikleri kanlarımızın, bize öldürttükleri kardeşlerimizin; öldürüp sakladıkları sonra da fail-i meçhul diye tozlu raflara kaldırdıkları dosyaların; binbir hileyle cebimizden aldıkları sonra da önümüze hizmet diye sunup, bizi kendisiyle avutup uyuttukları, milyarlarca saatlerimizi çalarak, bizi kendisine bağladıkları televizyonlarının, gazetelerinin, medyalarının hesabını burunlarına daya!
Suyun sesini dinle ve bize ev diye, ocak diye sözüm ona teknolojilerinin ve mühendislerinin kurdukları tuzakları deprem adıyla ayaklarımızın altından ne diye çekip alarak bizi yağmurlara, felaketlere, sel baskınlarına tufanlara, kasırgalara terk ettiklerini; biz yüzlerce atom bombası büyüklüğünde afetlerin yapabileceği yıkımlarla baş başa enkazlar altında yaşama mücadelesi verirken; içki masalarında rehin aldıkları kızlarımıza göbek attırıp alem yaptıklarının, sonra da buldukları boş bir zamanda halimizi sormak adına bizi azarladıklarının; daha önce bize kutsal diye bellettikleri vatanımızın aslında zaten “çürük” bir toprak parçasından ibaret olduğunu söylemelerinin acaba yeni bir “hakaret etme üslubu” mu olduğunu sor o bizi geri zekalı yerine koyan geri zekalılara.
Bu cennetin, bu cehennemin, bu afetin, bu zilzalin, bu kıyametin bizim “kendi elimizin kazandığı sevaplarımız ve günahlarımız olduğu” ve fakat bizi acılarımızla başbaşa bırakıp, bizi her tür yalan-dolanla, eğitimle-programlarla kendisine benzetmeye çalıştıkları cehennemlere defolup gitmelerini söyle. Onları artık -virane de olsa- bu topraklarda görmek istemiyoruz. “çürük” olduğunu söyledikleri topraklarımızın altında kalan onbinlerce çürümüş ve kokmuş cesetlerimizle mezarlarımızda başbaşa kalmak istiyoruz artık ve onları görmek istemiyoruz. Şimdi de “yaralarımızı sarmak”tan söz ediyorlar. Oysa biz acılarımızı olsun bari huzur içinde, onlarsız geçirmek istiyoruz. Çünkü bu yeryüzünde onların varlığını duyumsadığımız her yer bizim için cehennemdir. Onları görmek is-te-mi-yo-ruz. İstemiyoruz!!!
Suyun sesini dinle ve bu toprakların ilk sahiplerinin biz olduğumuzu, memleketimizi beğenmeyenin cehennemin dibine kadar yolunun olduğunu bangır bangır, avaz avaz haykır suratlarına!
Ve şimdi sen sızlanıp durma öyle. O yabancıların talana çevirip yağmaladıkları, ırzına geçtikleri bu toprakların kutsallığına tekrar kavuşmasını istiyorsan eğer; kendi ellerinle, tırnaklarınla -onurunu ve özgürlüklerini yanına alarak- bize kent diye sundukları enkaz yerine şehrini kurmaya başla.
Unutma sen halksın. Ama artık kimsenin sermayesi değilsin. Özgür olmak ve kalmak istiyorsan, Sosyal Bilimlerinin sana biçtikleri “profesyonellerin sermayesi” rollerini reddetmelisin. Bilinçaltlarında halka biçtikleri sürü rollerine gelmemelisin artık.
Unutma sen halksın. Kardeşlik, paylaşım, insanlık ve özgürlüğün bedelini malınla, canınla, kanınla; çocuğunun, karının, kocanın, kızının, oğlunun, annenin, babanın cesetlerini günlerce seyrederek kokuşana dek ödedin.
Şimdi şehrinisulama zamanı. Şimdi rengini kazanma zamanı. Şimdi gözyaşlarınla, mateminle, hüznünle şiirlerini, insanını inşa etme zamanı.
Şimdi yüzünü Kitab’a, Güneşe ve kardeşlerine tut. Yüreğini kardeşinin yüreğiyle bileyle ve kendine saygı duymayı öğren, kendine selam vermeyi. Kendinle ve kardeşlerinle barışık olmanın mutluluğunu duymaya çalış. Ve suyun sesini dinle.
Suyun sesi senin sabahın olacak. Suyun sesi seni Kitab’a götürecek. Uyanınca, sellerden/zilzaldan/tufandan arta kalan enkazın üstünde, o direngen-parıltılı gözlerle sana umutla bakan, sana umut veren minik-masum çocuğunun gözlerinin derinliklerinde günışığını bulacaksın. Unutma! O, geleceğindir. Sen oradasın. Bu halk orada, O çocuk oradadır. Bu ülke orada olacak.
mahmut yavuz (mizan.de)
-deli sözler
-ben aslında herşeyi sonradan öğrendim/ herkes herkesi sonradan öğrenirmiş/bunu da sonradan öğrendim.(t.uyar)
-çünkü bir sailah gibi tutarsın tuttuğun herşeyi.(t.uyar)
-eylül yağmurlarıyla gelen hüzünler ver bana.(sarı sonbahar)
-yüreğimde eylül hüzünleri.
-ne zaman son basamağa gelsem, gitmiş oluyor gecelerce beklediklerim.
-kendine sakla yaralarını kimse bilmesin.
-eğer elde aşk kalmışsa herşey sana kalmıştır.
-olgun başaklar boyun eğer ancak.
-şiddetini richterin ölçemediği bin deprem yaşarım günde, düşerse titremekten düşecek yüreğim yere.
-adem (gibi) olmak için yeryüzünü gözyaşına boğmak lazım. yusuf (gibi) olmak için kuyulara atılmak, zindanlarda yatmak lazım. meryem (gibi) olmak için gözünü sakınmak, adanmışlık ve gerektiği zaman, sükut etmesini bilmek lazım.
-susuyorum yine, kimse anlatmadan kendimi. sevmeye, insanlara dair umutlarımı, acılarımı anlatmadan susuyorum...
- harekete geçirmeyen imanın sırattan geçirmesine imkan var mı?
-insan kendini heryere götürmemeli.
-doğruyu bulmak zeka ve bilgi meselesinden çok, kişilik ve ahlak meselesidir.
-bir annenin evladının ölümünü beklemesi çok ağır birşey, anneler dışında birisi bunu izah edemez.
-bir karıncanın safını belirleme anı, ibrahimi bağrına almış ateş karşısındaki kuşun kesin kararı.
-içsel mücadelemi sırtlamama yardımcı olabilecek eleman aranıyor.
-kör olmak iyi. hiç birşey görmekle ve çalışmakla vakit kaybetmeden sürekli düşünebilrisin.
-tercihe izin verilmeyen yerde, baskının hükmettiği alanda insan yoktur. iyiyi kötüye tercih edecek özgürlük yoksa, iyilik üretilemez.
-iyiki hata yapabiliyoruz dünyada. hata yapabilir olduğumuz yerde tanışırız kendimizle. hata yapabilir olduğumuz halde, yapmamayı tercih ettiğimiz anda, irademizle buluşuruz, tercihimizi yaparız, vicdanımızın titreyişini farkederiz, insan yanımızla yüzleşiriz.
-içinde ilim bulunmayan ibadette, içinde düşünme bulunmayan okumada hayır yoktur.(hadis)
-sensizliğin çöllerine kan döken korkusuz yiğidini nasıl böyle sensiz koyabilirsin.
-BEN 23 YAŞINDA SAÇLARINA AK DÜŞMÜŞ GENÇ BİR ÇOCUĞUM...
-çünkü bir sailah gibi tutarsın tuttuğun herşeyi.(t.uyar)
-eylül yağmurlarıyla gelen hüzünler ver bana.(sarı sonbahar)
-yüreğimde eylül hüzünleri.
-ne zaman son basamağa gelsem, gitmiş oluyor gecelerce beklediklerim.
-kendine sakla yaralarını kimse bilmesin.
-eğer elde aşk kalmışsa herşey sana kalmıştır.
-olgun başaklar boyun eğer ancak.
-şiddetini richterin ölçemediği bin deprem yaşarım günde, düşerse titremekten düşecek yüreğim yere.
-adem (gibi) olmak için yeryüzünü gözyaşına boğmak lazım. yusuf (gibi) olmak için kuyulara atılmak, zindanlarda yatmak lazım. meryem (gibi) olmak için gözünü sakınmak, adanmışlık ve gerektiği zaman, sükut etmesini bilmek lazım.
-susuyorum yine, kimse anlatmadan kendimi. sevmeye, insanlara dair umutlarımı, acılarımı anlatmadan susuyorum...
- harekete geçirmeyen imanın sırattan geçirmesine imkan var mı?
-insan kendini heryere götürmemeli.
-doğruyu bulmak zeka ve bilgi meselesinden çok, kişilik ve ahlak meselesidir.
-bir annenin evladının ölümünü beklemesi çok ağır birşey, anneler dışında birisi bunu izah edemez.
-bir karıncanın safını belirleme anı, ibrahimi bağrına almış ateş karşısındaki kuşun kesin kararı.
-içsel mücadelemi sırtlamama yardımcı olabilecek eleman aranıyor.
-kör olmak iyi. hiç birşey görmekle ve çalışmakla vakit kaybetmeden sürekli düşünebilrisin.
-tercihe izin verilmeyen yerde, baskının hükmettiği alanda insan yoktur. iyiyi kötüye tercih edecek özgürlük yoksa, iyilik üretilemez.
-iyiki hata yapabiliyoruz dünyada. hata yapabilir olduğumuz yerde tanışırız kendimizle. hata yapabilir olduğumuz halde, yapmamayı tercih ettiğimiz anda, irademizle buluşuruz, tercihimizi yaparız, vicdanımızın titreyişini farkederiz, insan yanımızla yüzleşiriz.
-içinde ilim bulunmayan ibadette, içinde düşünme bulunmayan okumada hayır yoktur.(hadis)
-sensizliğin çöllerine kan döken korkusuz yiğidini nasıl böyle sensiz koyabilirsin.
-BEN 23 YAŞINDA SAÇLARINA AK DÜŞMÜŞ GENÇ BİR ÇOCUĞUM...
-nisyana bıraktım/m.yavuz
Ya Hayy ya Kayyum, ya Elleri buhur kokan. Her daim sevaba bakan ey! Muntazır ve Muhtazır ey, kalbimi koru!
Ey başakları ağustos sıcağıyla pişiren deha, kitaba açılan girdaptan al beni içeri. Ellerim elma kabuğu. Dişlerimde izleri. Düşlerimi makul karşıla. Ve makul kıl beni. Ve özgürlüğümü şerhinle perçinle.
Tutsak ve harami düşlerden, inkâra bakan heveslerden azade; ne yapsam ne etsem bu gece saatinde, yüzümü hangi kıyıya… buyur beni Tanrım, yarlığa beni.
İşte perçemim avucunda. Kalbine bakan seslere bakıyorum, kalbim aşina sözlerine, sözlerin suhuf: ver elime.
Son çareydi düştüğüm girdap.
Bendim alnında zir-u zer. Bendim aya çağıran. Yüzü gülen, her daim... Bendim.
Ya Hayy, ellerime düşen buğu, alnıma kar tanesi; sevimsiz patikalarda şaşırdığım adresler ve ne zaman karşı kıyıya şöyle bir uğrayıversem, ellerin düşüyor alnıma.
Elleri buhur kokan Tanrım, mahzenlerde çürütme beni.
Bütün zamanlarımda sana döndüm. Ellerimde buyrukların dolaştım. Sağa baktım, sola baktım, bir tacir gibi bazen havaları kokladım. Ellerimdekini unuttum. Unuttum gayri yaşlanmayı. Nisyanı unuttum.
Aynalara baktığım zamanlarda günaha meyyal hain esvaplarım vardı. Ellerimdekilere karşı gafleti tercih için nisyanı seçtim.
Ne zaman dokunsam bir gülün yanağına üşüyen zebun çocuklar dikilir şehrin kapısına. Şehirde şamdanlardan uzak kalan karanlıklar ellerime bakar. Çocuklar ellerime bakar Tanrım. Hiçbir şey bir yetimin sevap ve aydınlık dilenen gözleri kadar yormadı yüreğimi.
Buyruğunu nisyana bıraktım, çocukları nisyana bıraktım, kalbimi nisyana bıraktım. Nisyan ki insanlığa dair ilk hikâye... Utancım kaşarlandı artık. Utancı nisyana bıraktım.
Züleyha’nın şehvet kokan gözlerini kokladım Tanrım. Mavi bir tay koşuyordu hünerinde. Züleyha’nın ellerini kokladım, ellerimde buyrukların. Züleyha: çarmıhın karatayı. Kan boşandı genzime. Züleyha: nisyanın eritemediği laciverdi granit. Züleyha’yı nisyana bıraktım; kabul buyur Tanrım.
Yusuf’un düşlerini kokladım Tanrım. Kekik kokuyordu. Şehrin pervazına çıkıp avazımı minarelerden, çan kulelerinden, Kubeys dağından Aziz’e ulaştırdım. Hira Dağı’nda bir tavşan; Nil Nehri’nde bir yusufçuk şaşkınlığıma bakıyordu.
Kederler aldı beni Tanrım. Arı-duru çocukluk düşlerime bakıp bakıp öptükçe sarı sayfalı gelinleri, kuyularım çoğaldı.
Ve işte Eyyub ve işte çarmıhta pişen Leyla. Her şeyi görerek büyüdüm. Hiç rahatlamadım. Ne zaman bir sayfaya uzansa elim; uzansa yanağına bir gelinin, kanlı hançerler böler esvaplarımı.
Bu yüzden şairler çok yaşar, erken ölür. Suhufu gizemli yanından tutan cevelan taylar.
Zamanaşımına uğramadan bağışladığın hayat, nisyana bıraktığım buhurun gizemini duyur bana. Doyur beni Tanrım sözlerinin gülistanında.
Dokun bana dirilt beni ve sonra uyut beni rehgüzarında. Toprağıma gül tozu kat. Külden uzak tut beni. Gecelerime enbiya düşleri, seherlerime dua, günlerime sekinet ve tefekkür Allahım, bereket kat ömrüme ve neslime. Amin.
Ey başakları ağustos sıcağıyla pişiren deha, kitaba açılan girdaptan al beni içeri. Ellerim elma kabuğu. Dişlerimde izleri. Düşlerimi makul karşıla. Ve makul kıl beni. Ve özgürlüğümü şerhinle perçinle.
Tutsak ve harami düşlerden, inkâra bakan heveslerden azade; ne yapsam ne etsem bu gece saatinde, yüzümü hangi kıyıya… buyur beni Tanrım, yarlığa beni.
İşte perçemim avucunda. Kalbine bakan seslere bakıyorum, kalbim aşina sözlerine, sözlerin suhuf: ver elime.
Son çareydi düştüğüm girdap.
Bendim alnında zir-u zer. Bendim aya çağıran. Yüzü gülen, her daim... Bendim.
Ya Hayy, ellerime düşen buğu, alnıma kar tanesi; sevimsiz patikalarda şaşırdığım adresler ve ne zaman karşı kıyıya şöyle bir uğrayıversem, ellerin düşüyor alnıma.
Elleri buhur kokan Tanrım, mahzenlerde çürütme beni.
Bütün zamanlarımda sana döndüm. Ellerimde buyrukların dolaştım. Sağa baktım, sola baktım, bir tacir gibi bazen havaları kokladım. Ellerimdekini unuttum. Unuttum gayri yaşlanmayı. Nisyanı unuttum.
Aynalara baktığım zamanlarda günaha meyyal hain esvaplarım vardı. Ellerimdekilere karşı gafleti tercih için nisyanı seçtim.
Ne zaman dokunsam bir gülün yanağına üşüyen zebun çocuklar dikilir şehrin kapısına. Şehirde şamdanlardan uzak kalan karanlıklar ellerime bakar. Çocuklar ellerime bakar Tanrım. Hiçbir şey bir yetimin sevap ve aydınlık dilenen gözleri kadar yormadı yüreğimi.
Buyruğunu nisyana bıraktım, çocukları nisyana bıraktım, kalbimi nisyana bıraktım. Nisyan ki insanlığa dair ilk hikâye... Utancım kaşarlandı artık. Utancı nisyana bıraktım.
Züleyha’nın şehvet kokan gözlerini kokladım Tanrım. Mavi bir tay koşuyordu hünerinde. Züleyha’nın ellerini kokladım, ellerimde buyrukların. Züleyha: çarmıhın karatayı. Kan boşandı genzime. Züleyha: nisyanın eritemediği laciverdi granit. Züleyha’yı nisyana bıraktım; kabul buyur Tanrım.
Yusuf’un düşlerini kokladım Tanrım. Kekik kokuyordu. Şehrin pervazına çıkıp avazımı minarelerden, çan kulelerinden, Kubeys dağından Aziz’e ulaştırdım. Hira Dağı’nda bir tavşan; Nil Nehri’nde bir yusufçuk şaşkınlığıma bakıyordu.
Kederler aldı beni Tanrım. Arı-duru çocukluk düşlerime bakıp bakıp öptükçe sarı sayfalı gelinleri, kuyularım çoğaldı.
Ve işte Eyyub ve işte çarmıhta pişen Leyla. Her şeyi görerek büyüdüm. Hiç rahatlamadım. Ne zaman bir sayfaya uzansa elim; uzansa yanağına bir gelinin, kanlı hançerler böler esvaplarımı.
Bu yüzden şairler çok yaşar, erken ölür. Suhufu gizemli yanından tutan cevelan taylar.
Zamanaşımına uğramadan bağışladığın hayat, nisyana bıraktığım buhurun gizemini duyur bana. Doyur beni Tanrım sözlerinin gülistanında.
Dokun bana dirilt beni ve sonra uyut beni rehgüzarında. Toprağıma gül tozu kat. Külden uzak tut beni. Gecelerime enbiya düşleri, seherlerime dua, günlerime sekinet ve tefekkür Allahım, bereket kat ömrüme ve neslime. Amin.
mahmut yavuz (mizan.de)
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)
